De buurvrouw van wat verderop in de straat. Type vlotte verschijning, sympathiek in de omgang. Ze had via de buurt-tam-tam vernomen dat ik weer op de markt was. En dus dropte ze de vraag: of we niet eens konden afspreken? Je weet wel, “gewoon voor het plezier”. Geen gedoe, geen verplichtingen, alleen de lusten en niet de lasten.
Mijn interne alarmsysteem ging af met het volume van een op hol geslagen rookmelder. Ik heb de boot niet alleen afgehouden; ik heb hem vakkundig met de kade verbonden en de sleutels in de Schelde gegooid.
De Mythe van de “Duidelijke Afspraken”
Kijk, ik heb mijn “fladderperiode” gehad. Tussen mijn 27ste en 30ste dacht ik ook dat ik de code van het moderne daten had gekraakt. De theorie was prachtig: we spreken af dat het puur voor de leut is, we hebben het gezellig en we gaan elk onze eigen weg. Een soort emotionele Airbnb – je checkt in, geniet van het uitzicht, en laat de sleutel achter op de tafel.
De realiteit? Biologie is een verraderlijke klootzak. Zodra de hormonen door de kamer vliegen, gaan die “duidelijke afspraken” sneller het raam uit dan een stagiair bij een reorganisatie.
Exhibit A: De Zaterdagse Verrassing
Ik herinner me nog die ene dame uit mijn fladdertijd. De afspraak was glashelder: no strings attached. We waren beiden volwassen en ietwat onbezonnen. Tot ik op een zaterdagochtend de deur opendeed en daar niet alleen zij stond, maar ook haar kind. Inclusief een blik die zei: “Is dit mijn nieuwe papa?”.
Haar uitleg? “Het ging niet goed thuis en ik dacht: wij hebben het zo leuk, laten we samen iets opbouwen.” Pardon? Ik dacht dat we wat tijd deelden, niet aan een gezinsuitbreiding waren aan het denken. Blijkbaar is “vrijblijvend” voor sommigen synoniem voor “proeftijd voor een huwelijksaanzoek”.
Exhibit B: De Professionele Wurgreep
En dan heb je nog de categorie “gevaarlijk voor de carrière”. Een andere keer dacht ik slim te zijn door af te spreken met een vrouw die ik professioneel kende. “We zijn professionals,” dachten we naïef.
Niet dus. Toen ik na een tijdje aangaf dat het mooi was geweest, besloot zij dat mijn professionele leven ook wel wat “mooier” kon. Plotseling werden mijn projecten kritischer bekeken en bleven mails onbeantwoord. Jaloezie is een slechte raadgever, maar een uitstekende saboteur.
Waarom ik er niet meer “inloop”
“Casual” is vaak allesbehalve casual. Er komt altijd wel iemand met gevoelens om de hoek kijken, of er ontstaat jaloezie zodra één van de twee wél iemand vindt om echt serieus mee te worden. Het is een mijnenveld waar de handleiding in het Chinees is geschreven.
Tegenwoordig kies ik voor een andere koers. Ik heb mijn portie “complexiteit zonder uitzicht” wel gehad. Het klinkt misschien ouderwets in een wereld van Tinder en vluchtige contacten, maar ik bewaar mijn energie liever voor iets dat wél ergens naartoe gaat.
Conclusie: Alleen nog voor de lange termijn
Dus nee, beste buurvrouw. Hoe aantrekkelijk het aanbod ook klinkt, ik pas. Ik ben officieel met pensioen als het gaat om “vrijblijvend plezier”.
Tegenwoordig sta ik nog maar voor één ding open: een duurzame, monogame relatie. Een vrouw bij wie ik niet hoef af te vinken of we nog wel volgens de “regeltjes” spelen, maar bij wie ik gewoon mezelf kan zijn op een zondagavond – zonder dat er plots een verhuiswagen voor de deur staat.
De boot blijft voorlopig aan de ketting, totdat de juiste kapitein voorbijkomt die wél voor de lange vaart kiest.
Ploeterpapa tekent af: Geen FWB, maar liever de ware (of gewoon een rustige avond alleen).