Het is grijs weer, ik zit niet lekker in mijn vel, de jongste heeft net een lastige periode van een uur achter de rug omdat ik hem duidelijk maakte dat aardbeiensnoepjes niet als fruit tellen, en ik voel me… leeg. Opgebrand. Een tikkeltje wanhopig zelf.
En dan gebeurt het. Die stem in mijn hoofd. De interne commentator die me direct een trap na geeft: “Stel je niet aan, man. Heb je de krant gelezen? Er vallen bommen aan de andere kant van de wereld. Er zijn vaders die hun kinderen moeten begraven. Er zijn mensen die vechten tegen ongeneselijke ziektes. En jij zit te zuchten om een kapotte stofzuiger en een dwarse zoon?”
Direct volgt het schuldgevoel. Het is een loodzware deken die alles wat ik voel probeert te smoren.
De last van de wereld
Begrijp me niet verkeerd: ik ben niet gevoelloos. Integendeel. Als ik de macht had, zou ik al het leed van de wereld op mijn schouders nemen. Ik zou de oorlogen stoppen, de ziektes genezen en elke traan van elk kind op deze planeet drogen. Mijn hart breekt bij het zien van het nieuws. Ik ben empathisch genoeg om te weten dat mijn ‘problemen’ in het grote geheel der dingen slechts voetnoten zijn.
Maar dat is precies waar de schoen wringt.
Tastbaar leed
Want aan het einde van de dag, als de lichten uitgaan, is mijn verdriet het enige dat ik tastbaar ervaar. De pijn van een ander, hoe verschrikkelijk ook, is een abstractie via een scherm. Mijn eigen beslommeringen — de eenzaamheid die je soms overvalt als ouder, de druk op je werk, de mentale vermoeidheid — die zitten in mijn lijf. Die voel ik in mijn maag, in mijn korte lontje, in mijn slapeloze nachten.
Het is geen wedstrijd. Verdriet is geen ranglijst waarbij alleen de nummer één recht heeft op erkenning.
Het dilemma van de Ploeterpapa
Mag ik me slecht voelen als de wereld in brand staat? Ik denk dat het antwoord ‘ja’ moet zijn. Niet omdat mijn problemen groter zijn dan die van een vluchteling of een patiënt, maar omdat ze van mij zijn.
Als we onszelf verbieden om onze eigen pijn te voelen omdat “anderen het erger hebben”, verdoven we onszelf. En wie zichzelf verdooft voor zijn eigen emoties, verliest uiteindelijk ook de kracht om echt mee te voelen met die ander.
Mijn beslommeringen doen me het wereldleed me niet koud laten. Maar mijn eigen tranen zijn wel de enige die ik zelf moet wegvegen. En dat mag. Zonder schuldgevoel. Want ook een ploeterende vader heeft recht op zijn eigen stukje menselijkheid, hoe klein zijn wereld op dat moment ook lijkt.