Ik heb mezelf de vraag de afgelopen tijd zowat dagelijks gesteld: Hoe krijg ik het voor elkaar? Waarom trek ik telkens weer die ‘speciale’ types aan? Vrouwen die in het begin alles lijken te zijn, maar waarbij het masker al snel afglijdt en de chaos begint. Is het pech? Is het een vloek? Of zit er een mechanisme in mij dat ik zelf niet onder controle heb?
De Analyse van de Psycholoog
Tijdens een sessie met mijn psychologe viel het woord dat alles op zijn kop zette: Onveiligheid.
Ze legde me uit dat mijn verleden — die onveilige situatie die jarenlang duurde — mijn interne kompas heeft ontregeld. Als je heel lang in een giftige of onvoorspelbare omgeving overleeft, raakt je systeem geprogrammeerd op die hoogspanning. Het absurde gevolg? Mijn onderbewustzijn ziet een onveilige situatie aan voor ‘veilig’.
Niet omdat het goed voor me is, maar omdat het bekend is.
De Definitie van “Thuis”
Het is een bittere pil om te slikken. Het betekent dat wanneer ik iemand ontmoet die rustig, stabiel en emotioneel beschikbaar is, mijn systeem dat vertaalt als “saai” of “vreemd”. Er ontbreekt een klik. Maar zodra er iemand voorbijkomt die diezelfde grilligheid, dat onvoorspelbare of dat claimende gedrag vertoont dat ik van vroeger ken, springen de vonken over.
Mijn brein zegt: “Kijk, dit kennen we. Dit is hoe liefde hoort te voelen.” Terwijl het in feite gewoon de herhaling van de oude pijn is.
De Twijfel: Kan ik mijn Kompas Herstellen?
Het analyseert makkelijk op papier, maar de praktijk is een mijnenveld. Ik twijfel nu aan elke ‘klik’ die ik voel. Is dit echte connectie, of is dit mijn trauma dat een ander trauma herkent?
Het is alsof ik opnieuw moet leren proeven. Ik ben gewend aan extreem pikant en gekruid eten (de drama, de hoge pieken en diepe dalen), waardoor een gezonde maaltijd in het begin flauw smaakt.
De Weg Vooruit
De realisatie dat ik onbewust de onveiligheid opzoek, is pijnlijk maar noodzakelijk. Het betekent dat ik mijn intuïtie even niet blindelings kan vertrouwen. Ik moet leren dat ‘rust’ niet hetzelfde is als ‘saaiheid’, en dat die heftige vlinders in mijn buik soms geen verliefdheid zijn, maar een alarmsignaal dat ik te laat herken.
Het doel? Een situatie creëren die écht veilig is. Niet omdat het bekend voelt, maar omdat het me voor de verandering eens niet kapotmaakt.