De tijd dat we een relatiebreuk gewoon ‘een gigantische puinhoop’ noemden waarin twee mensen hopeloos faalden, ligt ver achter ons. Waarom zou je reflecteren op je eigen aandeel in een jarenlange destructieve dynamiek als je ook gewoon een diagnose uit de Flair of een vage TikTok-cursus kunt trekken?
Tegenwoordig gaan we niet meer uit elkaar; we ontsnappen aan een klinisch geval.
De Grote Bingo van de Psychologie
Het is tegenwoordig vaste prik. Zodra de koffers bij de deur staan, verandert je ex-partner in een gediplomeerd psychiater (met een specialisatie in ‘ik heb drie artikelen op internet gelezen’). Ineens vliegen de termen je om de oren als confetti op een heel deprimerend feestje:
- Narcist: De klassieker. Ben je het niet eens met haar planning? Narcist. Heb je een hobby die niet om haar draait? Narcist. Heb je een keer je eigen mening verdedigd? Textbook narcissism.
- Psychopaat: Als je niet huilde bij die ene romcom, of als je na de honderdste ruzie simpelweg ‘emotioneel bent uitgecheckt’ om te overleven.
- Psychose: Blijkbaar de nieuwe term voor ‘hij ziet de werkelijkheid anders dan ik’.
- Psychologische mishandeling: Oftewel: je hebt een weerwoord gegeven tijdens een discussie.
Het Grote Gelijk van het Internet
Het mooiste aan deze moderne tijd? Je hoeft nooit meer te twijfelen aan jezelf. Voor elke gefrustreerde ex is er wel een algoritme dat precies vertelt wat ze wil horen.
“10 signalen dat je partner een verborgen narcist is” (Spoiler: Ademhalen is signaal nummer 4).
De kranten staan er vol mee, de blogs puilen uit. Met handige afvinklijstjes en ‘herkenbare situaties’ wordt de ex-partner bevestigd in haar rol als het eeuwige slachtoffer van een kwaadaardig genie. Het internet is een echoput waarin het ‘eigen grote gelijk’ wordt versterkt tot een oorverdovend kabaal.
Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?
Laten we wel wezen: kijken naar het gemeenschappelijk falen is ook gewoon ontzettend saai. Het vereist zelfreflectie, verantwoordelijkheid nemen voor je eigen giftige patronen en toegeven dat er voor ruzie nog steeds twee mensen nodig zijn. Pijnlijk, vermoeiend en totaal niet Instagrammable.
Veel makkelijker is het om de ander te labelen als een medisch defect. Als de ex een ‘psychopaat’ is, dan hoef jij namelijk niet na te denken over waarom je hem achttien jaar lang hebt getolereerd, of wat jouw rol was in de escalatie. Dan ben je simpelweg een overlever.