In de blauwe gloed van mijn smartphone, met een ruggengraat die langzaam de vorm aanneemt van een vraagteken. Ik ben de trotse bezitter van een profiel op drie verschillende datingsites, en eerlijk? Ik voel me ongeveer even sexy als een potje yoghurt dat over de datum is.
De Snoepwinkel-Paradox
Het probleem is mijn morele kompas. Dat ding is blijkbaar afgesteld in de jaren ’70 en weigert een update te downloaden. Overal om me heen hoor ik dat dating een “getallenspel” is. Een snoepwinkel, zeggen ze dan. “Kijk dan, papa-slungel! Zoveel lekkers! Swipe naar links voor een colalflesje, naar rechts voor een zure mat!”
Maar hier wringt de schoen: Ik haat snoepwinkels. Ik krijg keuzestress van drie soorten tandpasta, laat staan van een eindeloze carrousel aan single moeders, yoga-instructrices en vrouwen die “houden van reizen en lachen” (wie niet, Karen? Wie niet?).
Eén Match is een Fulltime Baan
Mijn aanpak is tragisch onefficiënt. Terwijl de gemiddelde man swipet alsof hij een vlieg van zijn scherm probeert te jagen, doe ik aan ‘precisiedating’. Als ik een match heb — en laten we eerlijk zijn, dat gebeurt ongeveer even vaak als een zonsverduistering — dan stop ik met alles.
- De rest van de app? Onzichtbaar.
- Andere matches? Heb ik niet, maar áls ik ze had, zou ik ze negeren.
Ik concentreer me op die ene persoon. Ik ga volledig all-in op de virtuele conversatie. Ik ben als die ene stuntelige goudvis die denkt dat hij een diepzeeduiker is: ik duik in het diepe van één gesprek, terwijl de rest van de wereld vrolijk rondjes zwemt in een oceaan van oppervlakkigheid.
De Harde Landing
Het resultaat is voorspelbaar. Na drie dagen intensief chatten over onze gedeelde afkeer van koriander en de uitdagingen van het co-ouderschap, krijg ik de gevreesde melding: “Je bent superleuk, maar ik voel de vonk niet.”
Of erger: ze verdwijnt simpelweg in de digitale mist van iemand die wél met zeven vrouwen tegelijk chat en daardoor veel “mysterieuzer” (lees: emotioneler onbereikbaar) overkomt.
Daar sta ik dan, met mijn principes en mijn slungelige loyaliteit aan een vreemde die ik nog nooit in het echt heb gezien. Ik weiger mensen te consumeren als een zakje Haribo, maar de markt vraagt blijkbaar om een veelvraat.
De Conclusie (voor nu)
Dus, mocht je me zien op een app: ik ben die ene man met de ietwat ongemakkelijke profielfoto die te lang nadenkt over zijn openingszin. Ik ben niet aan het shoppen, ik ben aan het hopen op die ene match die ook geen zin heeft in een snoepwinkel, maar gewoon op zoek is naar die ene, ietwat onhandige zure-beertjes-vreter die precies goed genoeg is voor je.
Tot die tijd blijf ik wel gewoon slungelig naar mijn scherm staren. Het schijnt dat de blauwe gloed goed is voor je teint. Of was het voor je slapeloosheid? Ach, wat maakt het ook uit.