De lakens zijn nog warm, de kamer straalt de spanning nog uit van de gedeelde intimiteit van net. Zij ligt tegen me aan, tevreden en voldaan. Ik heb haar net een compliment gegeven, en zij mij ook: “Wauw, wat houd jij het lang vol.”
Het is bedoeld als een schouderklopje voor mijn uithoudingsvermogen, maar diep vanbinnen voelt het anders. Want de waarheid is: we zijn gestopt omdat het ‘op’ was. Niet omdat ik klaar was, maar omdat de tijd, de energie of simpelweg de fysieke inspanning de grens had bereikt.
De eerste keer met een nieuwe vrouw in mijn leven, en weer kwam ik niet tot een climax.
Aftastend onhandig, maar fijn
Het wrange is dat het vrijen zelf ontzettend fijn was. Juist die nieuwe connectie, dat aftastende en zelfs dat een beetje onhandige — het heeft een charme die ik jarenlang niet heb gekend. Het is intiem, kwetsbaar en echt. Maar ergens onderweg, in de wirwar van emoties en nieuwe aanrakingen, raak ik de verbinding met mijn eigen ontlading kwijt.
Een goede vriend van me bekende laatst dat hij precies hetzelfde heeft. Dat stelde gerust: ik ben dus geen medisch wonder of een defecte machine. Ik ben blijkbaar niet de enige man die in deze fase van zijn leven de finishlijn niet haalt.
De verschuiving van de ‘fladderende jaren’
Vroeger, in mijn fladderende jaren, was dat wel anders. Toen was klaarkomen bijna een automatisme, een onvermijdelijk eindstation. Nu lijkt het alsof mijn lichaam en mijn hoofd een andere taal spreken.
Langs de ene kant vind ik het jammer dat het klaarkomen van een man nog steeds als het ultieme ‘doel’ van seks wordt gezien. Alsof de hele rit niets waard is als je de eindstreep niet haalt. Maar langs de andere kant voel ik de onzekerheid bij haar. Hoe vaak ik ook zeg dat het aan mij ligt, dat ik het fijn vond en dat ik genoten heb… ik zie die blik in haar ogen: “Ligt het aan mij? Ben ik niet aantrekkelijk genoeg?”
Waar zit de blokkade?
En eerlijk? Ik weet het zelf ook niet precies.
- Is het de schaduw van een lange relatie? Na jarenlang dezelfde partner te hebben gehad, is dit nieuwe terrein doodeng. Je bent gewend aan een bepaald ritme, een bepaalde veiligheid.
- Is het de schrik om de controle te verliezen? Seks met een nieuwe partner is jezelf blootgeven in de puurste vorm. Misschien houdt een deel van mij onbewust de handrem erop.
- Is het pure onzekerheid? De druk om te presteren in een nieuw bed, met een nieuw lichaam tegenover je, kan verstikkend werken.
Het is een vreemde paradox. Ik geniet meer van de reis, van het voelen en het ontdekken, maar ik mis de bevrijding. Misschien moet ik leren dat ‘het niet halen’ ook oké is, zolang de verbinding er maar is. Maar de onzekere ploeterpapa in mij vraagt zich toch af: wanneer land ik weer eens echt?