Ik heb in mijn leven al heel wat complexe zaken afgehandeld, maar de lichaamstaal van een interessante vrouw ontcijferen? Dat blijft hogere wiskunde waar ik keer op keer op zak.
Daar zit je dan, tegenover iemand die lacht om je grappen, die je aankijkt alsof je op dat moment de enige persoon in de kamer bent, en die vragen stelt waaruit oprechte interesse blijkt. Mijn hart zegt: “Dit is het, ze vindt je leuk.” Maar mijn hoofd, dat inmiddels gepokt en gemazeld is door het leven, trapt keihard op de rem.
De Filter van de Voorzichtigheid
Ik weiger de man te zijn die hoort wat hij wil horen. We kennen ze allemaal: die kerels die bij elke vriendelijke glimlach van een serveerster of een toevallige voorbijgangster denken dat ze een huwelijksaanzoek hebben gekregen. Ik wil niet die man zijn die sociale beleefdheid verwart met romantische spanning.
Heeft ze een partner die toevallig even niet ter sprake komt? Is ze gewoon een sociaal dier dat tegen iedereen zo sprankelend doet? Of staat ze écht open voor meer?
De angst om een grens over te gaan, om die ongemakkelijke sfeer te creëren waarin zij moet zeggen: “Oh, zo bedoelde ik het niet,” houdt me tegen. Ik koester de vriendschap of de goede klik zozeer, dat ik het niet durf te riskeren door de ‘volgende stap’ te zetten.
Het Gevaar van de Veilige Haven
Maar daar zit de valkuil. Door zo bang te zijn om een verkeerd signaal op te pikken, word ik blind voor de oprechte wens naar meer die er misschien wel degelijk is. Ik ben zo druk bezig met “respectvol” en “bescheiden” zijn, dat ik de uitgestoken hand over het hoofd zie.
Het is een wrange paradox: ik ben zo bang om haar niet te claimen als ze dat niet wil, dat ik haar uiteindelijk misloop terwijl ze dat misschien wél wilde.
De Stilte tussen de Woorden
Ik analyseer elk berichtje, elke aanraking van de arm, elke blik die net een seconde te lang duurt. Was het een toeval? Was het een vriendschappelijk gebaar? Ik dwaal rond in een grijs gebied waar geen handleiding voor bestaat.
Misschien is dat wel de grootste les na de scheiding: de onbevangenheid is weg. Ik ben niet meer de jonge hond die blind ergens in duikt. Ik ben de man die eerst drie keer checkt of het ijs wel dik genoeg is, om vervolgens te ontdekken dat de winter alweer voorbij is terwijl ik nog aan de kant stond te twijfelen.
Hoe lees je de aandacht van een vrouw zonder je eigen verlangens als ondertiteling te gebruiken? Ik weet het oprecht niet. En dus blijf ik voorlopig maar aan die kant staan, hopend dat ze ooit een bordje omhoog houdt met: “Ja, dit is een signaal. Doe er wat mee.”