Ik zat daar, de zon op mijn gezicht, een koud glas in mijn hand en het vertrouwde geluid van gelach om me heen. En plotseling overviel het me. Een moment van puur, ongefilterd geluk.
Het was geen groots geluk, geen mijlpaal of overwinning. Het was de simpele realisatie dat ik daar zat als mezelf.
Geen labels, even geen ‘functie’
De laatste jaren ben ik altijd ‘iemand van iets’ geweest. Ik ben de papa van, de gescheiden man, de zaakvoerder die de kar moet trekken, de man met de verantwoordelijkheden. Maar aan die tafel, tussen de vrienden van vroeger, vielen al die rollen even van me af.
Zij kennen de versie van mij die nog geen leningen had af te betalen, geen gebroken hart en geen slapeloze nachten door mijn zoon of de drukke zaak. Bij hen hoef ik niet uit te leggen waarom ik doe wat ik doe. Ik hoef me niet te bewijzen. Ik ben gewoon weer die kerel met die flauwe grappen en die specifieke manier van kijken naar de wereld.
De bittere nasmaak van de verwaarlozing
Maar terwijl ik daar genoot, knaagde er ook iets. Een schuldgevoel dat ik niet zomaar kon wegslikken met een slok.
Ik keek de kring rond en besefte hoeveel tijd er verloren is gegaan. Tijdens die achttien jaar van mijn vorige relatie heb ik sommige van deze mensen schandelijk verwaarloosd. Ik liet me leiden door de sfeer thuis. Mijn ex die hen ‘niet zo zag zitten’, of die ervan overtuigd was dat elke vrouwelijke vriendin een verborgen agenda had.
Ik heb me laten isoleren. Soms uit gemakzucht, soms om de lieve vrede te bewaren, maar vooral omdat ik niet sterk genoeg was om voor mijn eigen cirkel te gaan staan. Ik liet vriendschappen verwateren die eigenlijk mijn fundament waren.
De les van het terrasje
Het voelt ergens wrang: jezelf verwijten dat je de mensen die je nu overeind houden, ooit aan de kant hebt geschoven voor iemand die er nu niet meer is.
Maar het mooie aan echte vriendschap? Het is blijkbaar bestand tegen een winterslaap van achttien jaar. De draad werd opgepikt alsof er geen dag voorbij was gegaan.
Dit moment was een herinnering aan wie ik was vóór het ploeteren begon. En een belofte aan mezelf: die ‘ik’ ga ik nooit meer wegcijferen. Niet voor een relatie, niet voor een label, en zeker niet voor de onzekerheid van een ander.
Proost op de vrienden die er altijd al waren, zelfs toen ik er zelf even niet was.