Soms heb je van die momenten dat je naar je telefoonscherm staart en denkt: “Heeft het algoritme een foutje gemaakt, of heb ik per ongeluk de loterij gewonnen?” Ik kreeg een melding van Facebook Dating — in de sectie ‘vriendschap’. Daar was ze. Nog geen twee kilometer verderop. Een vrouw zo onwaarschijnlijk mooi dat ze de gemiddelde Instagram-filter werkloos zou maken. Tot mijn stomme verbazing had ze me een ‘like’ gestuurd, ik kon ze niet snel genoeg wederzijds maken. Ik voelde me even de George Clooney van de achterbuurt. Maar zoals dat gaat met sprookjes: de koets bleek al snel een pompoen, en de prinses bleek een batterij te hebben die nooit leegliep.
De 24-uurs Ploegendienst
Het begon met de chat. Kijk, ik waardeer enthousiasme, maar deze dame hanteerde de responstijd van een alarmcentrale. Antwoordde ik niet binnen 120 seconden op een berichtje om twee uur ’s nachts? Dan was het foute boel. Dan gaf ze aan dat dat wel een rode vlag voor haar kon zijn. Terwijl ik probeerde te overleven in de ratrace die we ‘het dagelijks leven’ noemen, verwachtte zij een constante stroom van digitale aandacht. Slapen was blijkbaar een optie voor mensen zonder status.
Prosecco als Voorgerecht
Toen we besloten even snel een hapje te eten op de middag, werd het pas écht interessant. Tegen de tijd dat mijn salade de tafel raakte, had zij er al drie glazen prosecco in zitten. Kijk, ik drink zelf amper alcohol dus wie ben ik om te oordelen, maar zij dronk alsof er morgen een wereldwijd verbod op bubbels zou ingaan.
En daar zat ik dan, tegenover een verschijning die eruitzag alsof ze rechtstreeks van de rode loper in Cannes was gestapt. Het gerucht gaat dat ze zelfs haar onkruid uittrekt in een galajurk en naaldhakken. Ik zat daar in mijn casual ‘vader-tenue’, me afvragend of ik op een date was of per ongeluk figurant was geworden in een realityshow over de high society.
De Diepgang van een Pierenbadje
Het probleem? We hadden elkaar letterlijk niets te vertellen. Onze gesprekken bestonden uit:
- Wat roddels over gemeenschappelijke kennissen.
- Gedetailleerde verslagen van haar drie wekelijkse stapavonden.
- De verwachting dat ik mijn comfortabele zetel en Netflix-abonnement zou inruilen voor een leven als party-animal.
Toen ik haar voorzichtig probeerde uit te leggen dat onze levensstijlen nogal… nou ja, mijlenver uit elkaar lagen, keek ze me aan alsof ik Chinees sprak. Ze snapte het oprecht niet. Voor haar was dit het toppunt van een connectie.
Status of Opvulling?
Ik blijf met de vraag zitten: wat zocht ze in mij? Was ik een trofee om haar status hoog te houden? Zocht ze gewoon een publiek voor haar monologen? Of was dit oppervlakkige toneelstukje écht wat zij van het leven en de liefde verwachtte?
Eén ding weet ik wel: ik ben weer terug bij mijn vertrouwde kop koffie en mijn slaapritme. Die twee kilometer afstand was nog nooit zo groot. Ze was een plaatje om naar te kijken, maar ik heb liever een boek met letters dan een glossy zonder inhoud.
De Grote Verdwijntruc (met een Knipoog)
En het grappigste? Het verhaal is nog niet helemaal afgelopen. Ze stuurt me nog steeds regelmatig appjes. Geen lange lappen tekst meer, nee, gewoon korte, ogenschijnlijk onschuldige berichtjes zoals “Hoi! Hoe gaat het?” of “Hey, lang niet gesproken 😊”.
Klinkt sympathiek, toch? Maar mijn radar pikt de onderstroom feilloos op. Achter die “Hoe gaat het?” schuilt de onuitgesproken vraag: “Wanneer gaan we weer eens Prosecco drinken en praten over… nou ja, niets?”
Mijn strategie? Ik zet alles op alles om die hints straal te negeren. Mijn antwoorden zijn meesterwerken van naïeve onverschilligheid: “Hoi! Goed hoor, druk druk. Jij ook nog steeds aan het feesten?” of simpelweg “Met mij ook goed.” Ik acteer alsof ik de meest basale sociale signalen niet meer begrijp. Het is een delicate dans van digitale ontwijking. Ik weiger pertinent te begrijpen dat ze eigenlijk gewoon nog eens wilt afspreken. Noem het selectieve blindheid, noem het een ploeter-pauze, maar ik hou de boot voorlopig nog even af. Mijn rust en mijn Prosecco-vrije maag, zijn me heilig.