Ik zit hier met een vraag die maar blijft malen. Op mijn leeftijd — de leeftijd van de ‘ervaren ploeteraar’ — zou je denken dat het daten of het opbouwen van iets nieuws simpeler zou zijn. We zijn immers de fase van het lukraak proberen wel voorbij, toch?
En toch twijfel ik. Is het nu makkelijker of juist veel moeilijker geworden?
De harde grens van de ervaring
Aan de ene kant is er die bevrijdende helderheid. Ik weet nu heel goed wat ik niet meer wil. De patronen die vroeger voor passie doorgingen, herken ik nu als rode vlaggen. Ik trek geen nummertjes meer bij het circus van emotionele onbereikbaarheid of eindeloze drama’s. Die filter staat scherper dan ooit. Dat zou het makkelijker moeten maken: minder ruis, sneller tot de kern.
De valkuil van de ‘perfecte plaatjes’
Maar daar zit ook de pijn. Want naast die lijst met “nooit meer”, heb ik ook een lijst opgesteld met wat ik wel wil. En eerlijk? Soms ben ik bang dat die lijst grenst aan het onrealistische. Zoek ik een partner, of zoek ik een speld in een hooiberg die precies in het complexe puzzelstukje van mijn leven past? Tussen de kinderen, de carrière en de littekens door?
De aarzeling
Vroeger sprong ik in het diepe zonder te kijken of er wel water in het zwembad zat. Nu sta ik aan de rand, meet ik de temperatuur, check ik de diepte en vraag ik me af of ik de blauwe plekken van een eventuele buikschuiver nog wel kan hebben.
- Is het wijsheid, dat ik kritischer ben?
- Of is het angst, vermomd als een hoge standaard?
- Is het makkelijker, omdat ik mezelf eindelijk ken?
- Of is het moeilijker, omdat ik de onbevangenheid ben verloren die nodig is om echt te verbinden?
Misschien is “iets nieuws opbouwen” op deze leeftijd niet zozeer een kwestie van de perfecte match vinden, maar van de moed vinden om die zorgvuldig opgebouwde muren weer een klein beetje te laten zakken. Ook al weet je nu precies hoe hard de klap kan aankomen.
Ik weet het oprecht niet. Wat denken jullie? Is de rugzak die we dragen een kompas of een blok aan ons been?