Mijn vrienden vragen me wel eens: “Zeg, heb je die playlist van je gedeeld? Ik probeerde hem te luisteren in de auto, maar ik heb nu een whiplash.”
Ik begrijp ze. Ik begrijp ze echt. Wie mijn Spotify-account opent, stapt geen zorgvuldig gecureerde belevingswereld binnen. Nee, die stapt rechtstreeks in een muzikale blender waar de deksel van ontbreekt. Het is een digitale puinhoop waar zelfs de slimste algoritmes van Silicon Valley spontaan een burn-out van krijgen.
De Grote Identiteitscrisis
Je zou bijna denken dat ik een gediagnosticeerde bipolaire stoornis heb als je mijn ‘Daily Mix’ hoort. Het ene moment sta ik met een denkbeeldige microfoon een Vlaamse schlager mee te blèren (want ja, die zanger blijft de enige die mijn ziel écht begrijpt na drie biertjes), om vervolgens naadloos over te schakelen naar een deprimerend alternatief plaatje waarbij je spontaan een coltrui wilt aantrekken en naar de regen wilt staren.
En net als je denkt: “Oké, we gaan rustig aan doen”, ramt er een techno-track door de speakers die zo hard gaat dat de buren denken dat ik een illegale rave organiseer in de garage.
De Archeologie van mijn Gevoelsleven 🏛️
Maar voor mij is het logisch. Mijn Spotify is geen lijst; het is een emotioneel fotoalbum.
- Die schlager? Dat is die ene avond dat we dachten dat we nog twintig waren (spoiler: de kater de volgende dag bewees het tegendeel). Instant happiness, verpakt in een foute beat.
- Dat alternatieve gedreutel? Dat is het litteken van mijn eerste liefdesverdriet. Die keer dat ik dacht dat de wereld verging omdat een meisje met een neuspiercing mijn hart brak in het gemeentelijk zwembad.
- En die techno? Dat is pure overlevingsdrang. De soundtrack van die keer dat om 03:00 uur ’s nachts de beat het enige was dat me wakker hield op weg naar huis.
Geen Touw, Wel een Hart
Mijn vrienden kunnen er geen knoop aan vastknopen. Ze vinden het onnavolgbaar. Maar elk nummer, hoe bizar de overgang ook is, vertelt een verhaal. Van de grootste euforie tot de diepste dalen, en alles wat daar ergens tussenin is blijven steken.
Dus ja, mijn playlist is een puinhoop. Een bipolaire, onlogische, luidruchtige puinhoop. Maar het is wel mijn puinhoop. En zolang ik nog kan dansen op de grens tussen een polonaise en een rave, is er eigenlijk niks aan de hand.
Nu even stil, “De Kabouterdans” komt er net aan. Bedankt, kinderen.