Online daten als ploeterende vader is al een topsport op zich. Tussen de brooddozen vullen en de administratie door, probeer je met een half oog en een vermoeide duim een match te vinden in een digitale oceaan van duizenden profielen op Tinder, Facebook Dating en Parship. Statistisch gezien zou de kans groot moeten zijn dat ik iemand tref die ik niet ken. Maar blijkbaar heeft het algoritme van de kosmos een nogal wrang gevoel voor humor.
Ik begin me serieus af te vragen of “toeval” wel bestaat, of dat er ergens een stagiair bij de hoofdkantoren van die apps zit die specifiek mijn leven als een realityshow regisseert.
De Wereld is een Dorp (en mijn zus woont er ook)
Je kent het wel: op Facebook Dating zie je een leuke profielfoto, de respons op je eerste berichtje is vlot, en je voelt die zeldzame vonk van digitale chemie. Tot de onvermijdelijke vraag komt: “Wat doe jij voor de kost?” Drie zinnen later kom je erachter dat je niet zit te flirten met een mysterieuze vreemdeling, maar met de directe collega van mijn oudste zus.
Ineens is die flirty vibe weg en voelt elke swipe als een ongemakkelijk familiefeest waar je net iets te veel hebt gedronken. “Zeg, doe de groetjes aan je zus maandag bij de koffieautomaat!” – de ultieme libido-killer.
Daten met de Bank (letterlijk)
Als kleine ondernemer is mijn relatie met de bank sowieso al gecompliceerd. Maar blijkbaar wil het universum dat we nóg intiemer worden. Op Tinder matchte ik met een charmante dame die – zo bleek na een uurtje chatten – op het hoofdkantoor beslist over de kredieten van kleine zelfstandigen. Precies, het type dat mijn dromen (en mijn lening) kan maken of kraken.
Een paar maanden later, hopend op een frisse start op Parship, kwam ik iemand tegen uit het middenkader van diezelfde bank. Ik begon me af te vragen of ik aan het daten was of onvrijwillig bezig was met een herstructureringsplan voor mijn eigen onderneming. Moet ik bij een eerste date mijn jaarcijfers meenemen in plaats van een bos bloemen? Is een zoen aan het einde van de avond een garantie voor een lagere rentevoet?
De Ultieme Test: De Psychologe
Maar het absolute dieptepunt – of emotionele mijnenveld – kwam toen ik rustig aan het swipen was en plotseling oog in oog stond met… mijn eigen psychologe. Niet op één site, nee, ze verscheen zowel op Tinder als op Facebook dating.
Nu moet ik eerlijk zijn: dat zorgde voor kortsluiting in mijn hoofd. Want de realiteit is dat ik al een tijdje gevoelens voor haar heb. En daar lig je dan, met je smartphone in je zweethanden. Aan de ene kant is dit hét moment: ze is single, ze is op zoek, en we hebben al diepgaande gesprekken (ook al betaal ik haar om daarnaar te luisteren).
Aan de andere kant weet zij letterlijk álles van mijn bindingsangst, mijn trauma’s en mijn onvermogen om mijn leven op te ruimen. Ik durfde niet te liken. Want wat als het een match is? Hoe ziet onze volgende sessie er dan uit? “Hoi, zullen we het deze keer over jouw profieltekst hebben in plaats van over mijn jeugd?”