Mijn promotie tot ‘Sugar Daddy’ (Help!)

Op mijn gemak de sandwiches voor zoonlief aan het smeren, in de heilige overtuiging dat ik mijn leven min of meer terug op de rails heb. De achterdeur vliegt open — zonder kloppen uiteraard, want de buren zijn hier kind aan huis — en daar stormt het buurmeisje binnen. Dertien jaar, een mondwerk als een machinegeweer en een ego waar een gemiddelde BV jaloers op zou zijn.

Ze blinkt als een vers gepoetste koperen ketel. Ze is zó fier dat ik dacht dat ze minstens een negen had op haar toets Frans of een TikTok-dansje had dat viraal ging.

“Ploeterpapa!” roept ze uit, terwijl ze triomfantelijk met haar gsm zwaait. “Ik heb het iedereen verteld! Mijn hele klas en al mijn vriendinnen weten het nu!”

Ik smeer rustig voort. “Wat weten ze? Dat ik de beste pannenkoeken van ’t straat bak?”

“Nee gij!” zegt ze met een grijns tot achter haar oren. “Ik heb verteld dat jij mijn Sugar Daddy bent!”


De Kortsluiting

Op dat moment gebeurden er drie dingen tegelijk in mijn bovenkamer:

  1. Mijn tikker sloeg drie slagen over (en mijn cholesterol is al niet te best).
  2. Ik zag mijn reputatie in de parochie in vlammen opgaan.
  3. Ik vroeg me af of er in de gevangenis ook goeie koffie is.

“Je hebt… wát?” stamelde ik, terwijl ik mijn mes met trillende vingers op het aanrecht legde.

De Paniek (en de noodstop)

“Zeg, meisje,” zei ik, met een stem die plots drie octaven hoger klonk, “Dat… dat gaan we dus nooit meer zeggen. Echt waar. Nooit meer. Niet op school, niet op de dansles, en in godsnaam: zeker niet tegen uw ouders!”

Terwijl ze mij aankeek alsof ik degene was die een vijs los had zitten, voelde ik het koude zweet uitbreken. Ik zag de roddels aan de schoolpoort al voor me. Ik zag de blikken van de buren al op mijn rug branden. Ik zag mezelf al uitgekafferd worden terwijl ik gewoon met de hond ging wandelen.


Het Vonnis

Ik heb haar proberen uit te leggen dat een ‘Sugar Daddy’ iets heel anders is dan ‘de buurman die af en toe een cent geeft voor een verjaardag of een goed rapport’, maar ze rolde alleen maar met haar ogen. “Gij zijt saai,” was het verdict voor ze weer naar buiten stoof.

De huidige status:

  • Zij: Is momenteel de meest ‘interessante’ van ’t tweede middelbaar.
  • Ik: Overweeg om mijn domicilie te verzetten naar de Ardennen of op zijn minst een pruik en een valse bril te kopen voor als ik naar de Delhaize moet.

Dus, als je mij de komende weken niet meer ziet: ik zit binnen. Met de rolluiken naar beneden. En nee, ik geef géén zakgeld meer weg aan de jeugd.

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *