Vroeger wist ik het zeker: Valentijnsdag was een complot van bloemisten en de parfummaffia. Een kunstmatig “moetje” waarbij je voor drie keer de normale prijs een bos rozen kocht die na drie dagen toch weer slap hing. Ik lachte erom, haalde mijn schouders op en deed er – tot lichte frustratie van mijn ex – nauwelijks aan mee.
Maar nu? Nu het mijn eerste Valentijn alleen is, voelt het anders.
De spiegel van de straat
Terwijl ik door de stad loop en overal die “gelukkige” koppels zie met hun hartjesballonnen en hun overgeorganiseerde diners, voel ik geen afgunst. Het is geen jaloezie die aan me knaagt. Het is eerder een rauwe, bijna wetenschappelijke nieuwsgierigheid.
Ik kijk naar ze en denk: Is dit echt? Of houden jullie ook de adem in tot jullie weer veilig thuis zijn?
De perfecte façade
Ik kan het namelijk niet laten om de vergelijking te trekken. Wij waren ook dat koppel. Naar de buitenwereld toe waren we de stabiele factor, het gezin waarbij alles perfect zat. We lachten op de juiste momenten en deelden de juiste foto’s. Totdat we de bom lieten vallen en vertelden dat we gingen scheiden. De verbazing in onze omgeving was totaal. Niemand had het gezien, omdat we wereldkampioen waren in het ophouden van de schijn.
Als ik nu al die romantische gebaren om me heen zie, vraag ik me af hoeveel van die diners eigenlijk een verzoeningspoging zijn. Hoeveel van die rozen dienen om een vorig weekend vol ruzie goed te maken? Hoeveel mensen zitten er aan die tafeltjes met een knoop in hun maag, hopend dat de buitenkant de binnenkant kan redden?
De eerlijkheid van de stilte
Het is wrang. Nu ik “alleen” ben, voelt de wereld om me heen nepper dan ooit, terwijl mijn eigen realiteit nog nooit zo echt is geweest. Ja, het is stil in huis. Ja, het vreet aan me als ik mezelf tegenkom tussen de muren waar we ooit samen droomden.
Maar er is één ding dat ik nu heb en zij misschien niet: geen façade meer.
Die golden retriever van ons? Die viert geen Valentijn. Hij kwispelt niet omdat het 14 februari is, maar omdat hij me echt mag. En eerlijk gezegd? Die ongefilterde, eerlijke aanwezigheid is me op dit moment duizend keer meer waard dan een geforceerd driegangenmenu bij kaarslicht.
Ploeteren we voort? Jazeker. Maar deze keer zonder masker.