Daar lig je dan. Na een paar dates is het eindelijk zover. De spanning is opgebouwd, de chemie is er, en je bent nét lekker onderweg in die fase waarin je alle ongemakkelijkheid van een nieuw lichaam bent vergeten. Je waant je een god in Frankrijk, of tenminste een zeer verdienstelijke amateur-atleet in de slaapkamer.
En dan… PIEP. PIEP. PIEP.
Niet een subtiel piepje van een microgolfoven die klaar is. Nee, een doordringend, mechanisch alarm dat klinkt alsof er een kerncentrale op het punt van ontploffen staat.
De Appelsap-Sprint
Blijkt dus dat mijn date Type 1 Diabetes heeft. En haar sensor — die verdoken op haar linkerarm geplakt zat — had besloten dat onze fysieke inspanning haar bloedsuikerspiegel tot een historisch dieptepunt had gebracht. “Lage suiker,” mompelde ze, terwijl de paniek in haar ogen verscheen.
Daar sta je dan. Of liever: daar ren je dan. In je adamskostuum, met alles wat God je gegeven heeft sprint je de trap af naar de keuken. Geen tijd om een handdoek te zoeken, want blijkbaar is het zo dat elke seconde telt. Ik stond daar, in mijn blootje bij de koelkast, koortsachtig te zoeken naar vloeibaar goud: appelsap.
Ik vond een pak, griste een glas mee en stoof weer naar boven als een soort naakte bezorger.
Van Minnaar naar Mantelzorger
Toen ik de kamer weer binnenkwam met het glas sap, was de transformatie compleet. Het vurige tafereel van vijf minuten geleden was veranderd in een scène uit Spoed. Maar het was niet alleen de suikerspiegel die laag zat; haar emoties zaten op een all-time high.
Zodra ze het glas leeg had, barstte ze uit in een verscheurende huilbui. Geen charmant snotteren, maar een existentiële crisis waarbij haar hele wereld instortte. “Dit gebeurt altijd,” snikte ze tegen mijn borstkas. “Ik haat dit apparaat, ik haat mijn lichaam, je vindt me nu vast een wrak.”
Daar zit je dan. De passie was niet alleen gedoofd, de vlam was met een hogedrukspuit uitgeblazen. Ik was in dertig seconden gedegradeerd van een hitsige minnaar naar een trooster van dienst. Ik zat daar, nog steeds in bloot, haar over haar rug te wrijven terwijl ik sussende geluiden maakte en hoopte dat de buren mijn naakte sprint niet hadden gefilmd.
De Sfeer-Exit
Laten we eerlijk zijn: de sfeer was niet zomaar weg, de sfeer was met de noorderzon vertrokken en had een briefje achtergelaten dat ze niet meer terugkwam. Je kunt veel herstellen in de liefde, maar een combinatie van een medisch alarm, een naakte zoektocht naar koolhydraten en een hysterische huilbui is zelfs voor de meest doorgewinterde Ploeterpapa een brug te ver.
We hebben de rest van de nacht maar gewoon gepraat over de nadelen van moderne technologie. Ik heb die avond veel geleerd over insuline, maar vooral over het feit dat het datingsleven altijd wel een manier vindt om je weer met beide benen (en de rest) op de grond te zetten.
Volgende keer leg ik niet alleen condooms op het nachtkastje, maar ook een traytje Dextro. Je weet maar nooit wanneer de techniek besluit dat de actie voorbij is.