Het is een vast ritueel geworden. De lichten gaan uit, het nachtlampje werpt lange schaduwen op de muren van zijn kamer, en ik plof op de rand van zijn bed. Mijn zoon van tien, die langzaam maar zeker die slungelige ledematen van een tiener begint te krijgen, kruipt diep onder het deken.
We praten wat na. Over de toets van rekenen, over wie er ruzie had op school, of over die ene grappige YouTube-video. En dan stel ik hem altijd die ene vraag:
“En jongen, welk cijfer geef je deze dag? Van nul tot tien?”
Een cijfer voor ons leven
Het klinkt misschien een beetje zakelijk, bijna als een klantentevredenheidsonderzoek. Maar voor ons is het de graadmeter van alles. Want laten we eerlijk zijn: de laatste tijd was het vaak een dikke onvoldoende. De ‘shitzooi’ van de voorbije periode – de spanningen, het verdriet, de onzekerheid die aan ons gezin vrat – liet diepe sporen na. Er zijn avonden geweest dat een 4 al een overwinning was.
Maar dan zijn er die avonden zoals vanavond.
Hij kijkt me even aan, denkt serieus na (want hij neemt zijn jurytaak serieus), en dan verschijnt die grijns. “Een elf, papa.”
Twee jongens op de trap
Het klinkt misschien belachelijk voor een buitenstaander. Elf uit tien kan niet. Maar op dat moment valt er een gewicht van mijn schouders dat ik de hele dag onbewust heb meegedragen. Ik voel een vlaag van pure opluchting. Ik geef hem een stevige knuffel, een kus op zijn voorhoofd en wens hem een slaapwel terwijl ik de deur zachtjes dichttrek.
Terwijl ik de trap afloop naar een lege woonkamer, bekruipt me een gevoel van trots. Ik kijk naar de foto’s aan de muur en ik denk: Kijk ons nou.
Daar gaan we dan. Twee jongens – want ergens diep vanbinnen voel ik me ook nog gewoon een jongetje dat de handleiding van het leven nog aan het schrijven is. We staan er nog. Na alles wat er over ons heen is gekomen, na de stormen die ons probeerden om te blazen, staan we hier nog steeds recht.
Het gezamenlijke doel
We hebben geen ingewikkelde plannen meer voor de toekomst. Geen torenhoge ambities of materiële dromen die ons moeten redden. Ons doel is veel eenvoudiger geworden, en daardoor misschien wel veel groter: gewoon gelukkig zijn. Tevreden zijn met de gang van het leven zoals het nu is. Content zijn met een rustige avond, een goede grap en de wetenschap dat we elkaar hebben.
Die ‘elf’ van hem is mijn brandstof. Het is het bewijs dat we het ondanks alles nog zo slecht niet doen. We ploeteren voort, jawel, maar we doen het samen. En zolang de score boven de tien uitkomt, hebben we eigenlijk alles wat we nodig hebben.