Na achttien jaar met dezelfde vrouw, is de wereld van het daten voor mij zoiets als een ruimtereis zonder handleiding. Ik zweef ergens in het luchtledige, zoekend naar zuurstof en hopend dat ik niet tegen een asteroïde aan knal. Vorige week dacht ik eindelijk een veilige landingsbaan te hebben gevonden. Ze heette ‘Lotte’. Leuk, ondernemend, en ze lachte om mijn grappen over de hond. Een zeldzame combinatie.
Het Moment van de Waarheid
We zaten op haar bank. De sfeer was goed, de wijn was rood (achteraf een onheilspellende kleurkeuze), en de gesprekken over onze eigen zaken waren eindelijk op de achtergrond geraakt. Het moment brak aan: de Eerste Kus.
Het begon hoopvol. Geen ongemakkelijk geklots van tanden, geen verstikkende haarlokken. Maar toen ik, in een vlaag van romantische overmoed, mijn lippen een fractie van een centimeter richting haar hals bewoog, veranderde de sfeer sneller dan de koers van een cryptomunt.
De Exorcist op de Bank
Lotte vloog achteruit alsof ik geprobeerd had haar keel aan te vallen met een broodmes. Haar ogen stonden wijdgesperkt. Ik bevroor. Had ik een verkeerde techniek? Rook ik naar hondenbrokken?
“Niet mijn keel!” riep ze uit, terwijl ze haar handen beschermend om haar hals klemde. “Nee, nee, niet daar. Niet nu weer.”
Ik stamelde wat excuses over ‘de hitte van de strijd’, maar Lotte keek me bloedserieus aan. “Het ligt niet aan jou, Ploeterpapa. Het ligt aan 1422.”
Geschiedenisles met een Twist
Terwijl ik nog probeerde te verwerken of ik zojuist een code-taal had gehoord, kwam de uitleg. Lotte was er namelijk heilig van overtuigd dat zij in een vorig leven — ergens in de diepe Middeleeuwen — op brute wijze de keel was overgesneden. Mogelijk door een struikrover, of misschien een jaloerse herbergier. Dat detail was even weggevallen in de reïncarnatie-mist, maar het trauma? Dat zat er nog.
Daar zit je dan. Begin 2026. Met je vers gepoetste tanden en je goede bedoelingen.
Ik probeerde nog mee te leven: “Vervelend voor je, Lotte. Moest je destijds ook een eigen zaak runnen of was je meer van de landbouw?” Maar de romantiek was definitief onthoofd. Letterlijk.
De Nasleep
Het is lastig om een gesprek over een leuke tweede date voort te zetten als je gesprekspartner net heeft onthuld dat haar nek een verboden zone is vanwege een zwaardgevecht uit de vijftiende eeuw. Ik zag mezelf al zitten bij een volgend etentje: geen sjaals, geen coltruien, en vooral geen soep, want stel je voor dat het geluid haar herinnert aan het kabbelen van de slotgracht waar ze in is gedumpt.
Ik ben uiteindelijk maar naar huis gegaan. De Golden Retriever begroette me bij de deur en begon enthousiast aan mijn hand te likken.
“Rustig maar jongen,” zei ik, terwijl ik mijn eigen hals voorzichtig betastte. “Ik ben nog heel. Maar voor de volgende date zoek ik iemand die in haar vorige leven gewoon een heel gelukkige schildpad was. Met een pantser. Dat scheelt een hoop gedoe op de zetel.”
Ploeteren 2.0: Nu ook met historische trauma’s.