Een groen vinkje op WhatsApp, gevolgd door een foto van een stralend stel voor een bordje tapas. De tekst? “Dit is haar, maat. De vrouw van mijn leven. Deze keer is het echt anders.”
Ik zucht. Niet omdat ik het hem niet gun, maar omdat dit de vierde ‘vrouw van zijn leven’ is sinds de kerstboom de deur uit ging. Mijn goede vriend beleeft liefde zoals anderen een abonnement op de HelloFresh hebben: elke maand een nieuwe box met frisse ingrediënten, vol enthousiasme uitgepakt, om vervolgens na drie weken te concluderen dat de witlof toch een beetje bitter smaakt.
Het mysterie van de magnetische aantrekkingskracht
Soms krab ik me achter de oren. Hoe doet hij het? Als ik naar hem kijk, zie ik een man die bij het eerste sprankje eenzaamheid in paniek raakt alsof hij op een zinkend schip staat zonder reddingsvest. Zijn drijfveer is niet passie, het is pure doodsangst om alleen te moeten sterven voor de buis met een magnetronmaaltijd.
En toch… de vrouwen staan in de rij. Terwijl ik daar sta, met mijn ‘uitgebreide sociale leven’ en mijn ‘stabiele persoonlijkheid’. Ik heb een baan, ik kan een fatsoenlijk gesprek voeren over meer dan alleen de Champions League, en ik heb – al zeg ik het zelf – best wel wat te bieden. Ik ben de man die je aan je moeder kunt voorstellen zonder dat ze haar zilverwerk hoeft te tellen.
De scorelijst tot nu toe:
- Hij: 12 “ware liefdes”, 0 rust in de tent, 100% kans op een nieuwe update volgende maand.
- Ik: 0 “ware liefdes” dit kwartaal, 100% rust in de tent, maar wel een lichte existentiële crisis.
Kwaliteit boven kwantiteit (toch?)
Het absurde is dat zijn constante stroom aan succes – hoe tijdelijk ook – me aan het twijfelen brengt. Doe ik iets mis? Moet ik ook met die wanhopige ‘nu-of-nooit’ blik het café in stappen? Moet ik ook bij de tweede date al trouwplannen maken en haar naam op mijn bovenarm tatoeëren?
Dan herinner ik mezelf eraan: ik zoek niet naar een maandabonnement. Ik zoek die ‘voor altijd’-deal. De hoofdprijs. De vrouw bij wie ik niet na drie weken denk: “Goh, de witlof is weer bitter.”
De ploeter-strategie
Terwijl mijn maat waarschijnlijk alweer op Immoweb kijkt naar huizen in haar buurt (terwijl hij haar achternaam nog moet spellen), blijf ik lekker ploeteren op mijn eigen tempo. Ik heb liever een lege inbox dan een draaideur in mijn hart.
Dus, proost op de vriend die elke maand opnieuw wordt geboren in de liefde. Ik zie zijn volgende berichtje over vier weken wel verschijnen. Ondertussen hou ik mijn rug recht en mijn aanbod stabiel. Want die ‘vrouw van mijn leven’? Die hoeft maar één keer langs te komen. En hopelijk blijft ze dan iets langer zitten dan een bordje tapas.