Best blij met mijn gloednieuwe set principes. Na de brokstukken van een vorig leven had ik mezelf één ding gezworen: ik ben geen lichtschakelaar. Je kunt me niet zomaar aan- en uitzetten wanneer het je uitkomt. Niet zomaar aantrekken en wegduwen. Ik ben een mens van vlees, bloed en een flinke dosis herwonnen eigenwaarde.
En toch tril ik nu bij elke melding op mijn telefoon.
De illusie van de ‘easy win’
Toen ik na mijn scheiding weer de datingwereld in stapte, hield ik mijn hart vast. De horrorverhalen over eindeloos swipen en oppervlakkige gesprekken kende ik. Maar toen kwam zij. Een van mijn eerste dates, en het was raak. Een fijne dame, goede gesprekken, die zeldzame lach die direct tot in je buik gaat.
Zij gaf me de (misschien naïeve) illusie dat daten op mijn leeftijd eigenlijk best meeviel. “Zie je wel,” dacht ik, “het hoeft helemaal geen slagveld te zijn.”
De koude douche
En toen, uit het niets: de stopknop. Geen waarschuwing, geen hapering in de verbinding. Gewoon… klaar. Ze maakte er een einde aan op een manier die me verweesd achterliet. Het licht ging uit. De illusie van de ‘easy win’ spatte uiteen en ik bleef achter in het donker, mezelf afvragend wat ik over het hoofd had gezien.
Ik raapte mijn trots bijeen, stofte mijn principes af en trok een streep in het zand. Dit nooit meer, zei ik tegen de spiegel. Ik ben meer waard dan een impulsieve beslissing van een ander.
Het bericht uit het niets
Weken gingen voorbij. De wond werd een litteken. En toen, net toen ik dacht dat de schakelaar definitief was omgezet, kwam dat ene bericht.
“Ik heb spijt. Ik heb te snel opgegeven.”
Daar zit ik dan. Verscheurd tussen de man die ik wil zijn en de man die ik ben.
- Mijn principe zegt: “Niet doen. Wie één keer zo makkelijk de stekker eruit trekt, doet dat de volgende keer weer zodra het spannend wordt. Je bent geen optie, je bent de prioriteit.”
- Mijn gevoel zegt: “Maar ze is zo verdomd fijn. Wat als ze oprecht was geschrokken van haar eigen gevoelens? Verdient die klik niet een tweede kans, ondanks de deuk in mijn trots?”
De strijd van de Ploeterpapa
Het is de klassieke strijd tussen zelfbescherming en hoop. Als ploeterende vader heb je al genoeg ballen in de lucht te houden; je zoekt rust, geen emotionele jojo. Maar die hernieuwde principes voelen soms als een te strak harnas. Ze beschermen je tegen de pijn, maar ze houden misschien ook de connectie buiten waar je zo naar verlangt.
Ben ik een lichtschakelaar als ik haar weer binnenlaat? Of ben ik simpelweg een man die groot genoeg is om te vergeven, in de hoop dat die eerste klik geen illusie was?
Ik weet het nog niet. Maar voorlopig sta ik hier, met mijn vinger op de knop, te staren naar het scherm. Ploeteren 2.0.