Het is makkelijk om naar haar te wijzen. Om te blijven hangen in wat zij deed, wat zij zei, of wie zij is. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen: zij is gewoon wie ze is. Dat wist ik eigenlijk allang. De echte woede die ik vandaag voel, de diepe ontgoocheling die in mijn maag brandt… die is voor mijzelf.
Hoe heb ik dit zo ver laten komen?
Ik kijk terug en ik zie de alarmbellen. Ze hingen overal. Felrood, luidruchtig, onmogelijk om te missen. En toch keek ik weg. Ik negeerde het snerpende geluid van mijn eigen intuïtie. Telkens als er een grens werd overschreden, trok ik geen streep in het zand, maar zette ik een stap achteruit. Ik verhoogde mijn tolerantiegrens, stukje bij beetje, tot ik ergens stond waar ik mezelf niet meer herkende.
Ik dacht dat ik flexibel was, dat ik vocht voor mijn gezin. Maar achteraf gezien was ik mezelf gewoon aan het uitwissen. Ik liet toe dat mijn eigen waarde werd gereduceerd tot ‘incasseringsvermogen’.
Ik begrijp het nog steeds niet. Hoe kon ik zo blind zijn voor mijn eigen grenzen? Hoe kon ik toestaan dat de lat voor wat ‘normaal’ was, steeds lager kwam te liggen tot we in de modder stonden? Die ontgoocheling in mezelf is zwaar. Het is een bittere pil om te slikken dat ik degene was die de deur liet openstaan voor deze chaos.
En toch…
Ondanks die boosheid op mijn eigen passiviteit van toen, voel ik nu ook iets anders: een ijzersterke trots. Want ik heb uiteindelijk wel doorgezet. De scheiding was een hel. Het was een uitputtingsslag die veel te lang duurde en diepe littekens heeft achtergelaten. Er waren momenten dat ik wilde opgeven, dat de pijn onverdraaglijk leek.
Maar ik ben blijven staan. Ik heb de knoop doorgehakt die ik jaren eerder had moeten doorhakken. Het was moeilijk, het was pijnlijk, maar het was nodig.
Ik ben klaar met het verleggen van grenzen voor mensen die ze niet respecteren. Ik ben klaar met boos zijn op haar omdat ze is wie ze is. Ik focus me nu op de man die ik weer wil worden: de man die zijn eigen alarmbellen wél serieus neemt.