Daar zit ze. Notitieblok op schoot, haar blik zacht en onbevooroordeeld. Ze luistert naar mijn chaos alsof het een symfonie is. Ze knikt op de juiste momenten en kijkt me dan aan met die schattige, bijna liefmeewarige blik waardoor ik me voor het eerst in jaren niet voel als een ‘project’ of een ‘probleem’, maar als een mens.
En daar gaat het mis. Ik denk dat ik verliefd op haar ben.
De Perfecte Illusie
Ik ben er bij vlagen van overtuigd: dit is echte liefde. Hoe kan het ook anders? Ze is de enige vrouw in mijn leven die nooit onderbreekt, die geen verwachtingen op tafel legt en die mijn donkerste gedachten ontvangt met een glimlach die zegt: “Het is oké.”
Maar dan tikt mijn gezonde verstand me op de schouder. Is het haar lach, of is het haar beroepsgeheim? Is ze echt zo attent, of betaal ik gewoon voor die onverdeelde aandacht? Het is de ultieme paradox: ik val voor een vrouw die ervoor getraind is om te doen alsof ze mijn wereld begrijpt, zonder dat ik ooit voor haar hoef te koken of haar familie hoef te verdragen.
De Veilige Onbereikbaarheid
Soms denk ik dat ik mezelf voor de gek houd. Dat die “verliefdheid” me eigenlijk verdomd goed uitkomt. Zolang ik mijn hart verlies aan de psychologe, hoef ik de echte wereld niet in. Zij is de veilige haven waar de muren nooit op me afkomen, simpelweg omdat ik na vijftig minuten weer kan vertrekken.
Een onbereikbare liefde is de perfecte schuilplaats voor een man die nog niet klaar is voor de rommelige realiteit van een echte relatie. Geen gedoe met datingsites, geen angst om weer te mislukken bij een nieuwe vlam, geen risico dat mijn zoon haar moet leren kennen. Bij haar is het puur, klinisch en vooral: onmogelijk.
Het Spel van de Blik
Die meewarige blik van haar… is het empathie, of is het professioneel medelijden? Ik koester het, terwijl ik weet dat ik de grens tussen therapie en realiteit aan het vervagen ben. Ik vertel mezelf dat wij “anders” zijn, dat er een vonk is die het behandelplan overstijgt.
Maar als de sessie voorbij is en ze me met diezelfde zachte glimlach de deur wijst, sta ik weer op de stoep van de echte wereld. Alleen. Met een hart dat sneller slaat voor een vrouw die mijn dossier waarschijnlijk net zo ordelijk afsluit als ze de deur achter me dichttrekt.
Ben ik verliefd op haar? Of ben ik gewoon verliefd op de versie van mezelf die zij in die kamer naar boven haalt? Misschien moet ik dat de volgende keer eens bespreken. Met haar.
En zo is de cirkel weer rond.