Hij met zijn neus in de chocolade van een éclair, ik met een hartslag in mijn keel die klonk als een defecte wasmachine. Sinds mama ergens anders woont, zijn we met z’n tweeën een geoliede (lees: licht chaotische) machine. We hebben onze eigen rituelen: van mislukte pannenkoeken op zondag tot eindeloze discussies over waarom sokken blijkbaar niet op de trap horen te wonen.
Maar er knaagde iets. Want hoe heerlijk ons mannenhuishouden ook is, ik vroeg me af: is er in dit fort van Playmobil en gamemappen ooit plek voor… iemand anders?
De Voorzichtige Polshouding
“Zeg vriend,” begon ik, terwijl ik heel nonchalant een beetje chocolade van zijn lip wegveegde. “Stel hè, héél hypothetisch… Wat zou jij ervan vinden als papa ooit weer eens een leuke mevrouw leert kennen?”
De reactie was sneller dan verawcht. Hij keek op, trok een gezicht alsof ik zojuist had voorgesteld om zijn Nintendo te frituren en zei kortweg: “Nee. Gewoon niet.”
Helder. Puntig. Een beetje pijnlijk ook.
De Toekomstvisie (en de eenzame papa)
Ik legde mijn éclair neer. “Luister, ik snap het. Wij zijn een team. En ik doe álles om jou gelukkig te maken. Maar kijk eens naar je eigen voeten. Die worden groter. Ooit sta je op je eigen benen, vlieg je uit en ga je de wereld veroveren. En dan zit papa hier in z’n eentje naar de muren te koekeloeren.”
Ik legde uit dat ik ook wel weer eens die kriebels wil voelen. Dat verliefd zijn niet betekent dat er minder liefde voor hem is, maar dat er juist een beetje gezelligheid bij komt. “Ik gun jou alle geluk van de wereld,” zei ik, “en stiekem hoop ik dat jij mij dat ook een klein beetje gunt.”
Het Witte Rook-moment
Hij bleef even stil. Je zag de raderen draaien. De emotionele chantage werkte, maar er moest natuurlijk onderhandeld worden. Een echte Ploeter-zoon geeft zich niet zomaar gewonnen.
“Oké,” zei hij eindelijk, terwijl hij me indringend aankeek. “Het mag. Maar ik heb één harde eis.”
Ik hield mijn adem in. Geen gezond eten meer? Altijd pizza op vrijdag? Een nieuwe PlayStation?
“Er mogen niet ineens twintig plus-broertjes of zusjes bijkomen. Dat trek ik niet.”
Ik kon een lach amper onderdrukken. Twintig. De lat ligt laag, maar de grens is getrokken. We schudden er de hand op. Dus, bij deze is het officieel: zolang ik de populatie van een klein dorp niet in huis haal, heb ik groen licht.
Op de liefde, op de toekomst, en op het feit dat ik voorlopig blijkbaar nog geen voetbalelftal hoef te adopteren.