We kijken vaak terug op ons leven alsof we een vlekkeloos script hadden moeten volgen. Maar als ik naar de chronologie van mijn eigen beslissingen kijk, zie ik vooral een aaneenschakeling van momenten waarop ik vol overtuiging de verkeerde afslag nam.
Het gekke is: op dat moment voelde het niet als dwalen. Het voelde als de enige weg.
De Overtuiging van de Momentopname
Ken je dat gevoel? Dat je een beslissing neemt waarvan iedereen om je heen zegt: “Zou je dat nu wel doen?” Je bent eigenwijs, misschien een beetje verblind door passie, koppigheid of simpelweg het gebrek aan een beter plan. Je zet die handtekening onder dat contract, je zegt die baan op zonder vangnet, of je stapt in die auto terwijl je eigenlijk beter naar bed had kunnen gaan.
Op dat moment voelt het logisch. Het voelt als een daad van verzet of een noodzakelijke stap naar iets groters. Pas later, in de kille reflectie van de jaren, zie je de barsten in die logica.
De Dans tussen Schaamte en Trots
Als ik nu in de spiegel kijk, zie ik een man die af en toe met de ogen knippert van plaatsvervangende schaamte voor zijn jongere zelf.
- De schaamte zit in de naïviteit. In de keren dat ik dacht dat ik de wereld wel even zou uitleggen hoe het zat, terwijl ik nog niet eens wist hoe ik mijn eigen kookvuur moest bedienen.
- De trots is echter veel subtieler. Het is een verdoken trots. Ik ben trots op die gast die de ballen had om op zijn bek te gaan. Want zonder die foute beslissingen, stond ik hier nu niet.
Ik heb geen spijt. Spijt is een zinloze emotie die ervan uitgaat dat je een betere versie van jezelf had kunnen zijn zonder de lessen die je juist door die fouten hebt geleerd.
De Ploeterende Vader
Nu ik zelf een kind heb, zie ik het proces zich herhalen. Ik zie de vastberadenheid in zijn ogen als hij iets doet waarvan ik weet dat het misgaat. En soms laat ik het gebeuren. Omdat ik weet dat de mooiste verhalen niet voortkomen uit de momenten waarop alles volgens plan verliep, maar uit de puinhopen die we zelf hebben veroorzaakt en weer hebben opgeruimd.
Mijn leven is geen strak geasfalteerde snelweg; het is een hobbelig bospad vol kuilen en doodlopende weggetjes. Maar wel een bospad dat ik zelf heb uitgehakt.
En eerlijk? Ik had de route voor geen goud willen missen.