Ah, de liefde. Het begint met vlinders en eindigt blijkbaar met een factuur die groter is dan de ecologische voetafdruk van een cruiseschip. Voor de ploeterende papa’s die dachten dat de emotionele uppercut van een scheiding het zwaarste deel was: hold my beer. De Belgische staat heeft namelijk nog een leuke verrassing in petto.
De Miserietaks: Omdat traanvocht blijkbaar belastbaar is
Stel je voor: je wereld stort in, je moet je inboedel verdelen alsof het een rommelmarkt uit de hel is, en je probeert te berekenen of je de komende vijf jaar nog wel vlees bij je aardappelen kunt betalen. En dan komt de fiscus om de hoek kijken met die prachtige uitvinding: de miserietaks (officieel het verdeelrecht).
Het is een geniaal concept. Je hebt jarenlang samengewerkt om een huis af te betalen. Je hebt daar braaf registratierechten op betaald, onroerende voorheffing, en god weet welke andere acroniemen. Maar wil je nu de helft van de ex overkopen om er met je kinderen te kunnen blijven wonen? Kassa! De staat vindt namelijk dat jouw persoonlijke drama een uitstekend moment is om nog eens extra te passeren. Het is de enige belasting ter wereld die letterlijk heft op je ongeluk. “Oh, je leven ligt in scherven? Laat ons daar even 1% van afromen. Graag gedaan!”
Belastingen op belastingen (op nog meer belastingen)
Het mooiste aan het systeem is de logica. Je betaalt met geld waar al belasting op is ingehouden, voor een huis waar je al belasting op hebt betaald, aan een notaris die je een fortuin kost om een document te tekenen dat zegt dat je officieel blut bent. Het is een financiële Inception, maar dan zonder de coole droomwereld en mét een deurwaarder op de stoep.
Het is alsof je in een brandend huis staat en de brandweer eerst je bankafschriften wil zien voordat ze de kraan opendraaien. En als ze die kraan opendraaien, komt er geen water uit, maar een aanslagbiljet.
Blijven zitten waar je zit (ook al haat je elkaar)
Laten we eerlijk zijn: na het zien van de afrekening begin je plots heel anders naar je ex te kijken. Die giftige opmerkingen aan de ontbijttafel? De passief-agressieve stiltes? De manier waarop ze ademen? Ineens lijkt het allemaal best draaglijk vergeleken met een leven in een kartonnen doos onder de brug van de E40.
Ik begrijp nu waarom mensen twintig jaar lang ongelukkig bij elkaar blijven in een sfeer die kouder is dan de gemiddelde diepvrieskist. Het is geen liefde. Het is geen “voor de kinderen”. Het is simpelweg omdat de staat een echtscheiding heeft geprijsd als een luxe-artikel. Een gelukkig nieuw leven is blijkbaar alleen weggelegd voor mensen met een offshore-rekening of een suikertante.
Dus, aan alle ploeterpapa’s die momenteel de rekening maken: sterkte. En als je twijfelt tussen een advocaat en een nieuwe hobby, kies voor de hobby. Boogschieten schijnt goed te zijn voor de frustraties, en het is een pak goedkoper dan de miserietaks.
Proost, op de fiscus. De enige partner die je nooit verlaat, ook niet na de scheiding.