Starend naar een knipperende cursor en een leeg tekstvak met de vraag: “Vertel iets over jezelf.”
Het is een vreemd spelletje, dit digitale flirten. Aan de ene kant voel ik de drang om mezelf in de markt te zetten als de beste versie van mezelf. De man die alles onder controle heeft, die scherpe grappen maakt, de vader die moeiteloos ballen in de lucht houdt en er ook nog eens toonbaar uitziet op een zonnig terras. High expectations. Ik weet dat dit de weg is naar die felbegeerde ‘match’. Het is de glanzende verpakking die de aandacht trekt in een wereld van eindeloos swipen.
Maar ergens knaagt het. Want als ik mezelf te hoog aanprijs, voelt de eerste date als een examen waar ik alleen maar op kan zakken. Ik ben bang voor die ene blik van haar—de blik waarin ik zie dat de werkelijkheid niet strookt met het beeld dat ik heb geschetst. De angst dat ze een man verwacht die ‘af’ is, terwijl ik eigenlijk nog volop in de steigers sta.
Dan is er die andere stem: Lower expectations. “Wees gewoon eerlijk,” zegt die stem. Vertel dat ik soms wallen onder mijn ogen heb van een gebroken nacht. Dat mijn huis niet altijd naar verse koffie en designkaarsen ruikt, maar soms naar rondslingerende kindersokken en chaos. Dat ik een ploeterpapa ben die ook maar wat doet.
Het voelt veiliger. Als ik de lat laag leg, kan het alleen maar meevallen. Dan is elke glimlach, elk goed gesprek en elke verzorgde outfit een bonus. Een aangename verrassing in plaats van een tegenvallende realiteit.
Het probleem? De stilte.
Want in de wereld van algoritmes verkoopt de ‘naakte waarheid’ blijkbaar niet. Als ik te eerlijk ben over de rauwe randjes, blijft het akelig stil in mijn inbox. De likes blijven uit, omdat mensen in een etalage nu eenmaal zoeken naar glans, niet naar de krassen op het glas.
Dus ploeter ik voort. Zoekend naar het midden. Misschien hoef ik mezelf niet ‘omhoog’ te prijzen of ‘omlaag’ te halen. Misschien is de kunst wel om te laten zien dat de krassen juist het verhaal vertellen. Dat een man die toegeeft dat hij ploetert, juist de man is die echt durft te leven.
Ik twijfel nog steeds. Maar voor nu kies ik voor een foto waarop ik lach— echt lach —ook al zie je de kraaienpootjes van de vermoeidheid. Want wie door de glans heen kijkt, is uiteindelijk de enige die de moeite waard is.