Mijn zoon is bij haar, het huis is te stil, en de bodem van die zak chips komt sneller in zicht dan mijn eigenwaarde. De film van mijn mislukte huwelijk draait op repeat in mijn hoofd. Elke foute keuze, elke bittere woordenwisseling, elk moment waarop ik faalde als partner – het passeert de revue in high definition.
Ik vraagt me af: Ben ik nu aan het verwerken, of ben ik mezelf gewoon aan het verdrinken in een poel van zelfmedelijden?
De valstrik van het ‘wentelen’
Als mannen hebben we vaak een ingebouwde allergie voor slachtofferschap. “Schouders eronder,” zegt de stem van mijn vader in mijn achterhoofd. “Niet zeiken, maar poetsen.” En er zit een kern van waarheid in. Jezelf wentelen in zelfmedelijden kan gevaarlijk verslavend zijn. Het is comfortabel om de wereld (of je ex) de schuld te geven van je ellende. Het ontslaat je van de plicht om op te staan.
Als je te lang in die ‘dieperik’ blijft piekeren, graaf je de kuil alleen maar dieper. Je analyseert jezelf kapot totdat er niets meer van je overblijft behalve een hoopje spijt.
Waarom het soms wél oké is om ‘shitty’ te zijn
Maar laten we eerlijk zijn: een huwelijk dat op de klippen loopt, is niet zomaar een deukje in je bumper. Het is een totale carambole. En het idee dat je dat even ‘rationeel’ oplost zonder emotionele uitschieters, is een fabeltje.
- Rouw kent geen protocol: Een scheiding is de dood van een toekomstbeeld. Daar mag ik om rouwen.
- De druk van de ‘Sterke Man’: Als we onszelf verbieden om ons slecht te voelen, drukken we de pijn alleen maar weg naar een plek waar het later als een boemerang terugkomt.
- Eerlijkheid duurt het langst: Soms voelt het leven gewoon even kut. Dat erkennen is geen zwakte, het is de realiteit onder ogen zien.
De Ploeter-Paradox: Ik mag best even in de modder liggen, zolang ik maar niet besluit om er een fundering te storten en er een huis op te bouwen.
De grens bewaken
Het verschil tussen gezonde verwerking en destructief zelfmedelijden zit hem in de richting. Pieker je om te begrijpen wat er gebeurd is, zodat je het de volgende keer anders doet? Of pieker je om jezelf te straffen?
Het is oké om me soms shitty te voelen. Het is oké om een avond naar de muur te staren, melige muziek te luisteren en te balen van mijn leven. Die momenten horen bij het mens-zijn en bij het vaderschap-na-de-klap. Ik gun mezelf die ruimte. Maar herinner mezelf er ook aan dat de dieperik een plek is om te bezoeken, niet om te gaan wonen.
Dus ja, ik voel me vandaag maar even flink waardeloos. Maar morgen trek ik die schouders weer een millimeter hoger. Niet omdat het moet van de maatschappij, maar omdat mijn kind een vader verdient die weet hoe hij uit de modder klimt.