We kennen het allemaal: je bent 21, je voelt je onverwoestbaar en na een paar shotjes lijkt elk idee briljant. Onder die hormonale hoogmoed sloten mijn beste vriendin en ik Het Pact.
“Als we op ons 40ste allebei nog alleen over zijn – of wegkwijnen in een dramatische relatie – dan doen we het gewoon samen. Jij en ik. De ultieme back-up.”
Toen dacht ik: Wat een heerlijke romantische komedie-vibe. Ik ben de nieuwe Hugh Grant. Nu, meer dan twintig jaar later, besef ik: Ik ben niet Hugh Grant. Ik ben een prooi.
De kleine lettertjes (die er niet waren)
Ik ben inmiddels zelf door de scheidingsmangel gehaald. Na anderhalf jaar als vrijgezel — waarin mijn grootste conflict het kiezen tussen Netflix of Streamz+ was — begin ik de rust eindelijk te waarderen. Ik heb gedatet, ik heb geploeterd, en ik was eindelijk op het punt dat ik dacht: Ik heb mijn zaakjes op orde.
En toen kwam het berichtje dat de aarde deed schudden. “Ik ga scheiden. Denk je nog wel eens aan ons pact?”
In mijn hoofd hoorde ik geen huwelijksklokken, maar het geluid van een naderende stoomwals. Want die ‘back-up’ waar we het over hadden? Die komt met een bijsluiter waar de gemiddelde apotheker bleek van wegtrekt.
Het Tiener-Legioen van 80 kilometer verderop
Toen we die deal sloten, was ‘drama’ dat het café de prijzen van het bier verhoogde. Nu woont ze 80 kilometer verderop en is ze… laten we zeggen… bijzonder gestructureerd geraakt. Ze is inmiddels zo neurotisch dat ze waarschijnlijk de stofdeeltjes in huis een naam geeft en ze in alfabetische volgorde opzuigt.
En dan zijn er nog de drie “cadeautjes” die ze meebrengt: Drie tieners.
Ik ben net gewend aan mijn eigen gezelschap, en nu zou ik ineens een huishouden in moeten stappen dat wordt gerund door drie hormonale wezens die:
- Communiceren in een taal van zuchten en rollende ogen.
- De wifi-bandbreedte volledig gijzelen voor TikTok-dansjes.
- Mij waarschijnlijk begroeten met een ongeïnteresseerd: “Is dít hem nu?”
Van Vrijgezel naar Logistiek Manager
Als ik dit pact nakom, word ik geen echtgenoot, maar een fulltime onbetaalde Uber-chauffeur. Ik ruil mijn zorgvuldig opgebouwde vrijheid in voor 80 kilometer file-leed, alleen maar om bij een vrouw te zijn die met een kookwekker naast me staat omdat ik de vaatwasser niet ‘volgens protocol’ heb ingeruimd.
Mijn Exit-strategie
Ik zit in de val. Als ik nu zeg: “Eh, dat pact was de drank die sprak,” ben ik de klootzak die zijn beste vriendin in de steek laat tijdens haar scheiding. Maar als ik ja zeg, is mijn heerlijke, rustige vrijgezellenleven voorbij.
Ik overweeg nu de volgende tactieken:
- De ‘Tegen-Neurose’: De volgende keer dat ik haar zie, gedraag ik me zo extreem ongestructureerd dat ze zelf het pact verscheurt. Denk aan: twee verschillende sokken, eten met mijn handen en vragen of ze nog een plekje heeft voor mijn verzameling ongewassen bierglazen.
- De ‘Afstands-clausule’: “Lieverd, ik zou dolgraag willen, maar meer dan 20 kilometer ver is de andere kant van de wereld. Het is een teken van hierboven.”
- Eerlijkheid (duurt het langst): “Ik hou van je als vriendin, maar ik heb net anderhalf jaar gevochten voor de controle over de afstandsbediening. Die geef ik niet meer af aan iemand die de hagelslag op kleur sorteert.”
Moraal van het verhaal: Maak nooit afspraken voor je 30ste als je nog geen rimpels hebt. Voor je het weet word je de bonuspapa van drie pubers die jouw Netflix-algoritme verpesten, terwijl je 80 kilometer van je eigen bed vandaan bent.
Iemand nog een juridisch gaatje gevonden in het ‘Beste-Vrienden-Huwelijkscontract’? Ik heb haast. Ze is de verhuisdozen al aan het labelen… op alfabet.