Hier zit ik dan. In een woonkamer die ineens ruikt naar ‘vrijgezel-met-hond’ in plaats van naar ‘gezin-met-toekomst’. Achttien jaar lang was ik onderdeel van een wij-vorm. We waren een instituut. Een geoliede machine van vakantieplanningen, aflossingen bij de bank en gezamenlijke kerstdiners. En nu? Nu ben ik een ‘ik’. Een ‘ik’ met een eigen zaak, een zoon van tien, en een Golden Retriever die me momenteel aankijkt met een blik van: “Ik weet dat het leven zwaar is, baas, maar gaat die zak brokken zichzelf nog openmaken?”
De olifant in de kamer
De eerste vraag die door mijn hoofd spookt terwijl ik naar een kant-en-klare maaltijd staar: Heb ik gefaald?
Volgens de statistieken wel. Twee jaar getrouwd na een aanlooptijd van achttien jaar voelt toch een beetje als een marathon rennen en dan vlak voor de finish over je eigen veters struikelen. Ik hoor de buurt al fluisteren bij de glasbak. “Heb je het gehoord van die van nummer 20? Ja, achttien jaar samen en dan twee jaar na de trouw de handdoek in de ring. Zonde hè?”
Ik stel me zo voor dat er een speciaal klassement is voor tragische gevallen zoals ik. De ‘Ploeter-Award’ voor de man die sneller van ‘Ja, ik wil’ naar ‘Waar is de advocaat?’ ging dan een gemiddelde Formule 1-auto naar de honderd.
De logistiek van de leegte
Hoe moet het nu verder? Dat is de grote vraag. Mijn agenda puilt uit met sociale contacten en werk, maar mijn hoofd is een mistbank. Ik probeer een professionele offerte voor mijn eigen leven te te schrijven terwijl ik tegelijkertijd google op: “Hoe krijg je grasvlekken uit een broek zonder de hulp van een volwassene?” – om me dan te beseffen dat ik de volwassene ben. Dat is schrikken, kan ik je vertellen.
Het nieuwe leven is een aaneenschakeling van ongemakkelijke eerste keren:
- De eerste keer alleen naar ergens naar toe (en hopen dat ik er een beetje verzorgd uitzie).
- De eerste keer de hond uitlaten in je eentje en beseffen dat de Golden Retriever de enige is die nog onvoorwaardelijk naar me luistert (zolang ik koekjes mee heb).
- De eerste keer de administratie van de zaak doen zonder dat er iemand is om tegen te zuchten dat het ‘allemaal veel te veel is’.
Het plan (of het gebrek daaraan)
Ik heb besloten dat ik niet ga doen alsof ik het allemaal op een rijtje heb. Deze website heet niet voor niets Ploeterpapa. Ik ga vallen, ik ga opstaan, en ik ga waarschijnlijk nog heel vaak per ongeluk de was verkeerd insteken.
Dus, tegen de mensen die zich afvragen wat ze moeten zeggen: zeg maar niets. Of breng alcohol. Of een handleiding voor de wasmachine. Ik ben er nog niet uit wat ik harder nodig heb.
Welkom bij het begin van de rest van mijn leven. Het is nog even wennen aan het uitzicht, maar de hond vindt het prima, zolang er maar gewandeld wordt.
Update: De afhaalmaaltijd was aan de randen verbrand, maar de hond vond hem heerlijk. Win-win.