Vroeger was ik de man van de onwrikbare principes. En één van die principes was glashelder: geen tattoos voor mij. Waarom zou je je lichaam permanent laten bekrassen? Ik hield van mijn ‘gladde’ imago; de cleane look paste bij de man die ik dacht te zijn.
Fast forward naar vandaag en ik moet iets opbiechten: de teller staat inmiddels op drie. Drie keer lag ik onder de naald. Alle drie zelfontworpen, alle drie discreet geplaatst, maar wel zó dat ze zichtbaar zijn als ik mijn mouwen opstroop om te gaan voetballen met mijn zoon.
De Grote ‘Waarom’-Vraag
Nu mijn zoon tien is en hij met een steeds kritischere blik naar de wereld (en naar mij) kijkt, vraag ik me af waar die ommekeer vandaan kwam. Is het een vroege midlifecrisis, of zit er meer achter? Ik heb drie theorieën:
- Het Imago Opschudden: Wilde ik stiekem dat gladde imago een beetje ruwer maken? Juist nu ik de vader ben van een tiener-in-wording, wilde ik misschien laten zien dat ik niet alleen die man ben die de vaatwasser uitruimt en over huiswerk zeurt. Een kleine visuele herinnering dat er onder die nette trui nog steeds een randje zit.
- Een Mantra voor de Ploeterdagen: Misschien zocht ik naar een persoonlijke houvast. In de chaos van werk, opvoeding en het leven, bieden die zelfontworpen lijnen een soort anker. Een stille herinnering aan mijn eigen waarden, letterlijk in de huid gegrift voor de momenten dat ik het even niet meer weet.
- Hoofdstuk Twee: Of is het simpelweg het markeren van mijn ‘nieuwe leven’? Nu de basisschooljaren van mijn zoon bijna ten einde lopen, voelt het alsof ik ook een nieuwe fase inrol. Die inkt is een stempel in mijn paspoort voor deze nieuwe helft van de reis. Een manier om te zeggen: “Ik bepaal de regels van mijn eigen verandering.”
Discreet, maar Aanwezig
Mijn zoon van tien vindt ze trouwens mateloos interessant. “Heb je dat zelf getekend, pap?” Voor hem ben ik nu blijkbaar een fractie cooler geworden, ook al waren ze daar niet voor bedoeld. Ze schreeuwen niet om aandacht, maar ze zijn er wel. Ze hoeven niet op mijn voorhoofd te staan om impact te hebben; ze zijn er voor mij.
Misschien is dat wel de essentie: dat je gaandeweg leert dat principes mogen meebuigen met wie je wordt, en dat een beetje inkt precies is wat je nodig had om je weer écht jezelf te voelen in deze nieuwe fase.