Daar lig je dan. Na jarenlang blindelings de weg te hebben gevonden in een lichaam dat je door en door kende, sta je ineens voor een compleet nieuw terrein. Bij mijn ex was het als een ritje in mijn eigen auto: ik wist precies hoe de koppeling werkte en bij welk toerental de motor begon te spinnen. Ik kende elk vlekje, elke reactie, elke zucht.
En nu? Nu lig ik hier met een nieuwe partner en voel ik me als een stagiair op zijn eerste werkdag die de handleiding van de kopieermachine is vergeten.
De Grote Inventarisatie
Mijn hoofd draait overuren. Is dit de plek waar zij een rilling van krijgt, of heb ik nu net haar milt te pakken? Als ik dit doe, zweeft ze dan naar het plafond, of denkt ze: “Wat is die kerel in godsnaam aan het uitspoken?” Het is een mentale gymnastiek die totaal niet bevorderlijk is voor de spontaniteit.
Ik probeer subtiel te peilen, maar elke beweging voelt als een gok in een casino waar ik de regels niet van ken. Bij mijn ex wist ik: A+B is altijd C. Nu druk ik op alle knoppen tegelijk in de hoop dat er geen alarm afgaat.
De Onzekerheid in de Koplampen
En dan heb je nog je eigen lichaam. In mijn vorige relatie was mijn “vaderbuikje” gewoon onderdeel van het meubilair. Nu probeer ik angstvallig mijn buik in te houden terwijl ik ook nog moet presteren, ademhalen en charmant proberen te kijken. Dat zijn vier taken tegelijk, en we weten allemaal dat mannen niet kunnen multitasken.
“Doe ik het goed?” schreeuwt mijn onzekerheid van binnen, terwijl ik naar buiten toe probeer te kijken als een ervaren minnaar die alles onder controle heeft. Spoiler alert: ik heb niets onder controle. Ik ben een ontdekkingsreiziger zonder kompas, in een landschap waar de heuvels en dalen net even anders liggen dan ik in mijn hoofd had opgeslagen.
De Lach en de Oplossing
Het tragikomische is dat zij waarschijnlijk precies hetzelfde denkt. Ligt zij daar ook te puzzelen op mijn gebruiksaanwijzing? Zoekt zij ook naar de “aan”-knop die bij haar vorige partner op een heel andere plek zat?
Uiteindelijk is er maar één remedie tegen deze digitale kortsluiting tussen de lakens: de lach. De erkenning dat we allebei maar wat aan het ploeteren zijn. Want laten we eerlijk zijn: de eerste keer na een jarenlange relatie is geen perfecte choreografie, het is een heerlijk ongemakkelijke improvisatieshow.
Ik ben misschien mijn oude routekaart kwijt, maar de reis is — ondanks de zenuwen en het gestuntel — eigenlijk veel spannender dan ik durfde te hopen. Nu alleen nog even uitzoeken wat die ene specifieke zucht precies betekende… Was dat genot, of lag ik op haar haar?